Het ‘happy end’ van Inception

Wie deze film nog niet gezien heeft moet dit stukje niet lezen, het bevat serieuze spoilers!

===========================================================================================================

Inception is een fascinerende film omdat je achterblijft met een vraag: Was de hele film een droom of is het een droom ingebed in de realiteit? In het laatste shot draait het tolletje op het tafelblad, wankelt maar blijft draaien als het beeld op zwart gaat. De kijker gaat naar huis in tweestrijd was de hele film een droom of zijn we bij het slot terug in de realiteit? Je kunt beide hypotheses verdedigen. Het slot is de realiteit want er worden nieuwe ervaringen toegevoegd, je ziet hoe Saito belt om Cobb zijn amnestie te regelen, de douanier stempelt en hij wordt keurig opgehaald door zijn schoonvader. Uiteindelijk ziet Cobb voor het eerst in de film de gezichten van zijn kinderen.

De droomhypothese heeft ook heel veel argumenten. De overgang vanuit de kamer met Saito naar het vliegtuig is abrupt net als in een droom, Cobb is ergens maar de film vertelt niet hoe hij er gekomen is. De schoonvader is de ultieme meester droomontwerper en juist deze haalt hem op van het vliegtuig. Tot slot ziet Cobb zijn kinderen precies als in zijn droomwereld, alleen ziet hij deze keer de gezichtjes. In deze visie is de hele film een droom ontworpen door zijn schoonvader Miles met als ultieme doel om Cobb het idee te geven dat hij niet schuldig is aan de dood van zijn vrouw. De ultieme inceptie, de mens verlossen van zijn schuld.

De schoonheid van de plot vind ik dat de film een happy end heeft. Want voor Cobb maakt het niet uit of de film in een droom of in de werkelijkheid eindigt. Immers het zijn de gevoelens en de emoties die voor ons de werkelijkheid definiëren en of hij deze gevoelens heeft in een vijfde laag van zijn droom (dichtbij de dood) of in de werkelijkheid. Het maakt niet uit: hij ziet zijn kinderen weer.

Advertisements