De Arrogantie van het Nieuwe Atheisme van VrijLinks

Professor Richard Dawkins Promotes His New Book "Appetite For Wonder: The Making Of A Scientist"

Ik ben atheist en net als ieder mens ben ik als agnost geboren maar net zoals velen ben ik niet als atheist opgegroeid. In het Zuiden van Nederland werd ik opgevoed in een katholiek nest, een zeer katholiek nest. Met een vader die niet kon leven met de uitkomst van het Tweede Vaticaans Concilie en die ik elke vernieuwing in de kerk een verarming vond. Op mijn 25ste heb ik na een lange interne strijd de Katholieke Kerk vaarwel gezegd omdat de paus bij zijn bezoek aan Nederland weigerde homoseksuelen gelijk te behandelen met andere gelovigen. Voor mij was dat in strijd met het geloof en ik heb de kerk nooit meer bezocht, behalve bij huwelijk of begrafenis. Daarna begon de zoektocht naar een alternatief, ik las me een slag in de rondte en vond aanvankelijk veel steun bij Etty Hillesum met haar persoonlijke mythische godsbeeld. Met dat beeld kon ik een deel van de mystiek van het katholicisme behouden, gelovig zijn en toch onafhankelijk. Totdat ik door het lezen Dawkins de onvermijdelijke conclusie trok dat een God als verklaring helemaal niet nodig is. Voor iemand die altijd geloofd heeft is het een grote stap om God los te laten. Ik zag het als koorddansen zonder koord, alle onzekerheid kwam vanaf dat moment op mezelf neer.

Het is niet door het denken van Dawkins waardoor ik mij van het geloof heb losgemaakt, daarbij waren andere factoren doorslaggevend. Twee met name: Als eerste de emancipatie van het katholieke volksdeel in de jaren zeventig in Nederland. Het kabinet den Uyl was een progressief kabinet waarin alle geloven waren verzameld en heeft daar een grote rol in gespeeld. Daarnaast de mogelijkheid die ik als arbeidersjongen kreeg om te gaan studeren. Die twee factoren waren doorslaggevend waardoor ik de ‘peer-pressure’ van mijn katholieke afkomst kon weerstaan en mijn eigen pad kon kiezen. Wanneer atheïsten hadden ingebeukt op het katholicisme zoals ze nu doen op de Islam was ik vrijwel zeker katholiek gebleven want het zou verraad zijn aan mijn afkomst. Emancipatie en acceptatie staan centraal in het vrij kunnen zijn in de maatschappij. De vrijheid van religiekritiek en vooral het oeverloos inbeuken op religie resulteert in polarisatie en verharding en het is zeker niet links.

Daarom heb ik de Dawkins lijn weer losgelaten. Ik was er blij om, omdat Dawkins een misogyne islamofoob bleek die van de wetenschap zijn afgod heeft gemaakt. Het is precies die vorm van atheïsme waar VrijLinks op leunt. De technische vooruitgang in onze tijd gekoppeld aan de groei van wetenschappelijke kennis geeft deze atheïsten een claim op de Waarheid. In die zin zijn ze niet anders dan de katholieke missionarissen die ‘negertjes’ gingen bekeren in Afrika. Ze brachten niet alleen de Westerse cultuur en christelijke waarden met zich mee maar tevens de onbetwistbare Waarheid van het geloof. We weten allemaal waar dit toe heeft geleid. Dawkins atheïsten hebben vaak een ongebreideld vertrouwen in de falsificatieleer van Popper als de manier om de ladder naar de Waarheid te beklimmen, terwijl de meeste fysici wel weten dat de fysica in een gebied is gekomen waar falsificatie geen uitkomst meer biedt. De wetenschappelijke Waarheid is net als God voorlopig nog onvindbaar.

De confronterende stijl van Dawkins die alles wat met geloof te maken heeft belachelijk maakt is contra-productief. Zoals altijd is de dialoog en creëren van begrip voor elkaars standpunten de beste manier om vooruitgang te boeken. Om een dialoog op gang te brengen is emancipatie van de achtergestelde groepen essentieel. De weg naar echte Vrijheid loopt via gelijkwaardigheid niet via confrontatie en inperking van de identiteit.

Advertisements