Wanneer de nieuwe dag begint, zullen we ons afvragen, waar is het licht in de oneindige schaduw? Het verlies dat we dragen, de zee die we doorwaden. We hebben het hol van de leeuw overleefd. We hebben geleerd dat stilte niet altijd vrede is, en dat normen en waarden die zeggen wat “goed”  is niet altijd rechtvaardig zijn. En toch, de dageraad is van ons, voordat we het wisten. Hoe dan ook, we doen het. Hoe dan ook, we doorstonden het en zagen een land dat niet kapot is, maar eenvoudigweg niet af. Wij, de opvolgers in een land en een tijd waar een mager Zwart meisje dat afstamt van slaven en opgevoed door een alleenstaande moeder kan dromen van het presidentschap, en die nu voor hem reciteert. En ja, we zijn bepaald niet volmaakt, bepaald niet vlekkeloos, maar dat betekent niet dat we streven naar een perfecte eenheid. We streven ernaar eenheid te smeden met een doel. Een land componeren uit culturen, kleuren, karakters en menselijke condities. Dus richten we onze blik niet op wat ons uiteendrijft, maar op wat voor ons ligt. We heffen de verdeeldheid op, omdat we weten, voor onze toekomst die eerst komt, moeten we onze verschillen overwinnen. We leggen de wapens neer zodat we elkaar kunnen ontwapenen. We doen niemand kwaad en zoeken harmonie voor iedereen. Laat de wereld, al is het maar één ding, dit zeggen: Dat we zelfs in ons verdriet, groeiden. Dat we zelfs in onze pijn, hoop hadden. Dat we zelfs doodmoe, probeerden. Dat we voor altijd verbonden zijn, overwinnen. Niet omdat we nooit meer zullen verliezen, maar omdat we nooit meer verdeeldheid zullen zaaien. De Schrift vertelt ons een toekomst te zien waarin iedereen onder zijn eigen wijnstok en vijgenboom zal zitten en niemand maakt hen bang. En deze tijd eist van ons, dat we niet door het zwaard winnen, maar door alle bruggen die we bouwden. Dat is de belofte die gloort, de heuvel die we opgaan, als we durven. Het is omdat Amerikaan zijn meer is dan een georven trots. Het is het verleden instappen en hoe dat te repareren. We hebben een kracht gezien die onze natie versplinterd in plaats van verenigt. Het zou ons land vernietigen als de democratie werd uitgesteld. De poging was bijna geslaagd. Maar terwijl democratie tijdelijk kan worden uitgesteld, kan het nooit voorgoed verslagen worden. Op deze waarheid, op dit geloof, kunnen we vertrouwen, en met onze ogen op de toekomst, richt de geschiedenis haar ogen op ons. Dit  is het tijdperk van verlossing. In het begin was er angst. We voelden ons niet voorbereid om de erfgename te zijn van dit angstaanjagende uur, maar daarin vonden we de kracht om een nieuw hoofdstuk te schrijven, om ons 'hoop en gelach' te bieden. Dus terwijl we ons eens afvroegen, ‘Hoe kunnen we de catastrofe overwinnen?’, zeggen we nu, ‘Hoe kon de catastrofe ons ooit overkomen?’ We lopen niet terug naar wat was, maar bewegen naar wat zal zijn: Een gekneusd land, maar heel, welwillend maar gewaagd, fel en vrij. We zullen niet teruggaan of verstoord worden door intimidatie omdat we weten dat onze passiviteit en inertie de erfenis zal zijn voor de volgende generatie. Onze blunders word hun last. Want één ding is zeker: Als we genade mengen met macht, en macht met recht, dan wordt liefde onze erfenis en verandering, het geboorterecht van onze kinderen. Dus laten we een land achterlaten dat beter is dan waarvan we vertrokken. Met elke adem van mijn bronzen borst zullen we deze gewonde wereld tot een wonderbaarlijke wereld verheffen. We zullen herrijzen uit de gouden heuvels van het westen. We zullen herrijzen uit het winderige noord-oosten waar onze voorvaderen de revolutie realiseerden. We zullen herrijzen uit de door meren omgeven steden in de staten van het midwesten. We zullen herrijzen uit het zonovergoten zuiden. We zullen herbouwen, herstellen en verzoenen. In ieder plekje van ons natie, in elke hoek die we ons land noemen, zullen onze mensen, verschillend en prachtig, mishandeld en prachtig verschijnen. Wanneer de dag begint stappen we uit de schaduw, in vuur en vlam, niet bang. De nieuwe dageraad bloeit als we het bevrijden. Want er is altijd licht. Als we maar moed hebben om het te zien. Als we maar moed hebben om het te zijn. ========================================================================= Mijn vertaling van het gedicht uitgesproken door Amanda Gorman bij de inauguratie van president Joe Biden op 20 januari 2021.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s