‘Weerbaarheid’

Soms verschijnen er van die stukken in Nederland waardoor ik moet denken aan de pacifisten en de politieke lamlendigheid in de jaren dertig van de vorige eeuw. Investeren in defensie was niet nodig want Hitler zou Nederland nooit binnenvallen, hadden de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog ook niet gedaan. Totdat de Duitsers in mei 1940 Nederland in een paar dagen onder de voet liepen. Het is vast een Nederlandse reflex om te denken dat door je weerbaar maken tegen dit soort praktijken het fascisme wel op een afstand houdt.


Weerbaar zoals de democratie van de VS die op 6 januari door het oog van de naald kroop. Bijna waren de VS een autocratie naar Russisch model met de familie Trump aan het hoofd (en dat gevaar is nog steeds niet geweken). Of zoals het VK waar Farage er in slaagde om UKIP als een Trojaans Paard in de Tory partij te integreren waardoor het land nu een autocratie dreigt te worden waar je: demonstraties kan verbieden, een minister zonder voorwaarschuwing paspoorten af kan pakken, asielzoekers die met een bootje komen eerst vier jaar de gevangenis ingaan en minister juridische uitspraken die hun niet bevallen kunnen bijstellen. Die weerbaarheid.


En ondertussen je erover verbazen dat conform het hoefijzermodel ook linkse mensen fascistische trekjes krijgen, politiegeweld toejuichen, racisme goedvinden. In wat voor kaasstolp zit je dan? Het fascisme is overal om je heen en nog is het enig antwoord ‘weerbaar’ maken.


Het is links zelf dat jarenlang de voedingsbodem voor het fascisme heeft gecreëerd door de middenklasse die ze groot heeft gemaakt uit te melken. Populisten als Baudet en Wilders weten daar wel raad mee. Daardoor groeit de aanhang voor extreem rechtse partijen gestaag in Nederland want de mensen willen geen verandering. Niet het gas weghalen om het klimaat te redden, geen inflatie om de pandemie te betalen. Ze willen een huis, ze willen ‘binge watchen’, naar het WK in de zandbak van Quatar kijken dat duizenden doden heeft gekost. Ambassadeur Ronald de Boer zegt dat het allemaal wel meevalt en met een flesje pils en wat borrelnootjes kun je op TV het verschil toch niet zien. En als je gevaccineerd bent kun je lekker op wintersport!


Veel succes met het weerbaar maken van de samenleving. Wie fascisme de kop in wil drukken zal het moeten aandurven om het onkruid te snoeien en dan op zoek gaan naar wegen om die voedingsbodem op een andere manier gelukkig te maken. Misschien krijg je dan een samenleving die weerbaar is, maar fascisten vrij spel geven is de nederlaag erkennen en de democratie de nek omdraaien.

Blank of Wit

Dit is een preambule om uit te leggen waar ik sta en dat ik ondanks bovenstaande opvattingen grote moeite heb met de huidige discussie over ‘blank’ en ‘wit’. Ik word altijd kregel wanneer mensen proberen mijn taal in te perken, wie Orwell gelezen heeft weet hoe newspeak een effectief middel is om de vrijheid van meningsuiting te beperken. Daarom mag en moet de discussie gaan over één woord: blank. Een woord dat in het Nederlands een ongekende rijkdom aan betekenis heeft en daarom geen Engelse vertaling kent. Om niet te polariseren gebruik ik in mijn stukje het woord ‘wit’ in de wenselijke betekenis. Voor mij is het openhouden van de dialoog belangrijker dan mijn gelijk.


Als witte man van 55+ heb ik  ‘white-privilege’ en daar profiteer ik dik van. Verder erken ik dat het Nederlandse slavernij verleden en de periode van kolonisatie een schandvlek is op de Nederlandse geschiedenis. Daarom moet er een opening zijn voor andere stemmen in de geschiedschrijving. In mijn jeugd was het lezen van ‘Max Havelaar’ verplicht en het geeft een goed beeld van de verhouding tussen Nederlanders en de uitbuiting van de inheemse bevolking in Indonesië. Dat boek zou nog verplicht moeten zijn. Onderwijs over ons koloniale verleden is noodzakelijk en verbanden leggen tussen de geschiedenis en onze hedendaagse maatschappij is belangrijk. Voor dat ik over dit onderwerp ging schrijven heb ik me in deze materie verdiept maar ik reken me niet tot de experts.


De kleur wit


‘Een roos, is een roos, is een roos’ het overbekende citaat van Gertrude Stein is een voorbeeld hoe het herhaald noemen van een krachtig symbool emoties op kan roepen. De roos is een symbool met zoveel betekenissen dat eigenlijk alles betekent en tegelijk niets. Reden voor Umberto Eco om zijn filosofische roman ‘De Naam van de Roos’ te noemen: de roos als het ultieme krachteloze symbool. Toch zijn symbolische betekenissen bijzonder krachtig omdat ze de metafoor overslaan en vrijwel alle kleuren, inclusief wit, hebben een grote symbolische betekenis.
Zo heeft de kleur wit internationaal een enorme symbolische kracht die staat voor reinheid, puurheid en onschuld. In het Romeinse rijk droegen de senatoren een witte ‘toga candida’ om hun geschiktheid voor het publieke ambt te onderstrepen. Bruiden trouwen in het wit als symbool voor hun maagdelijkheid en onschuld. Tijdens de Hajj dragen moslims witte kleding om hun puurheid en gelijkheid uit te stralen en priesters dragen onder het kazuifel een witte albe om reinheid te onderstrepen. De witte vlag is een teken van overgave en manier om aan te geven dat je niets kwaads in de zin hebt. In alle gevallen is de kleur wit, de kleur van de onschuld. Misbruik van de kleur wit door racistische groeperingen is niet in staat om de oorspronkelijke eeuwenoude symboliek van wit als rein en onschuldig uit te vlakken. 


Blank is een woord met een rijke betekenis in de Nederlandse taal, een betekenis die varieert van kleurloos, lelieblank (wit), onder water tot wit van huidskleur. De enige reden die ik kan verzinnen waarom wit’ geprefereerd wordt bij met name de interdisciplinaire denkers is omdat blank, in de relatie tot ras, geen vertaling kent in het Engels. In het Engels betekent een ‘blank slate’ de mogelijkheid om opnieuw te beginnen en ‘a blank look on the face’ betekent een onschuldige blik. Maar in het Nederlands gebruiken we voor het eerste ‘een schone lei’ en voor het tweede gewoon een blik van onschuld, we spreken niet van ‘een blanke blik’. Blank wordt gebruikt als transparant in de connotatie ‘blanke lak’, het ‘blanke ras’ waar de Engelsen ‘caucasian’ gebruiken en voor onder water staan; ‘het stond blank’. Het woord blank in de betekenis van onschuld komt in het hedendaagse Nederlands bijna niet voor. Wel is er de historische term blankofficier als opzichter van slaven, waarmee blank een negatieve klank krijgt in de rassendiscussie. Al zullen veel mensen deze historische context niet kennen en voor hen zal blank daarom niet negatief klinken. Dit legt wel een direct verband van het woord ‘blank’ met de slavernij. De symboliek van wit als onschuldig daarentegen is sterk. Verder sluit wit naadloos aan bij veelgebruikte engelse termen zoals ‘white privilege’ die daarmee eenvoudiger te vertalen zijn.


Belangrijk nadeel in de context van de racisme-discussie is wel dat de kleur ‘zwart’ veelal de tegenovergestelde betekenis van wit heeft en wordt gezien als de kleur van het kwaad, de duivel. Door het gebruik van ‘witte mensen’ wordt de symboliek van de kleur wit niet anders.  Het lijkt me daarom veel beter om nooit iemand aan te duiden als ‘zwart’ maar eerder als gekleurd. Iets wat veel gebeurt door  de term ‘People of Colour’ te gebruiken. Want kleuring heeft de kracht van diversiteit en variatie, heeft een positieve connotatie in zich en lijkt me in alle opzichten een mooiere aanduiding. En ik als ‘witte’ man heb dan een licht getinte huidskleur, want er zijn heel wat mensen witter dan ik.


Wit en blank zijn in termen van kleuraanduiding gelijkwaardige begrippen. Daarbij heeft wit in het Nederlands veel meer  de symbolische lading van zuiverheid, reinheid en het goede. Blank wordt in het Nederlands wel degelijk gebruikt als aanduiding van kleur en nauwelijks in de betekenis van onschuld. Het argument dat juist blank onschuld aanduidt en wit niet is daarom onjuist en een anglicistische interpretatie. Ik heb geen bezwaar om als wit te worden aangeduid en mijn soortgenoten als ‘wit’ te duiden, het houdt de dialoog open zodat de discussie kan gaan over de essentie van het alledaags racisme. Dat kan neerbuigend worden gevonden, maar ik kan de emotionele lading die mijn moedertaal voor me heeft niet veranderen.

Verstoppertje (Hide and Seek)

Nadat ze gezwommen heeft wrijf ik mijn kind warm
en neem haar mee naar de kleedkamers
waar ik haar neerleg om te af te drogen. Ze vouwt de punten
van de handdoek over haar gezicht
als een zachte, turquoise tent en roept
‘Zoek me dan! Zoek me dan!
Ik vouw een hoek terug en roep ‘Boe!’
en ze schudt van het lachen-
ik voel de warmte oprijzen van haar lichaam
en ruik het chloor – ze verstopt zich weer,
en opnieuw kijk ik onder de handdoek en ze is buiten zichzelf
van geluk – ze is op een leeftijd waarop ze denkt
dat als ze midden op het gazon staat
ik haar niet zal zien, dat ze verdwenen is –
maar altijd, in de lagen achter dit spel
ligt een rest, deze beklemming,
van families geperst achter blinde muren
of verstopt onder de vloer. Ik denk aan de soldaat
die de ruimte onder zijn zool voelt
en die de planken openwrikt en de verkrampte
ineenkrimpende mensen; maar vooral denk ik
aan de moeders, hoe hun harten kloppen in hun keel
in een poging de kinderen te sussen – mijn eerstgeborene nu,
die nooit doet wat haar wordt gezegd,
ze zou kronkelen en schreeuwen als door een kat gebeten
en als ik haar stil wilde krijgen, zou ik haar pijn moeten doen,
haar mond dichtkniijpen, om haar stil te houden.
De geheime deur gaat altijd open, de vrouwen en kinderen
verzameld op de plaats – en ik vraag mezelf af of,
als mijn dochters bij me weg worden getrokken,
ik zou vechten en schreeuwen om ze te houden,
of ze zachtjes laat gaan, wetend
dat ik er niets aan kan doen?
Als we onder de douches worden geduwd
zou ik dan doen alsof het is om ze te wassen?
We zijn niet gemaakt om te schrijven over de Sho’ah,
we waren er niet, maar op slechte dagen kan ik alleen daar aan denken,
de moeders die hun kinderen beschermden met hun lichaam
en onder de douche, schreeuwend om genade, schreeuwend om regen.
En het is nooit voorbij – hier zijn het kinderen
die naar de grens worden gereden in diepvriezen als de lucht heet en dun wordt,
gloeien hun lichamen als heldere sardientjes
op de handscan van de douanier;
en hier is de krijger die het geslacht van je man vasthoudt
en een bloederige machete, en jij bent een moeder
die rent voor haar leven met een baby op je rug gebonden
en twee kinderen aan iedere hand
maar je kleine zoon houdt je niet bij;
Jesus Godverdomme, ik weet niet hoe ik
je moet leren om je te verstoppen, maar zie
hoe gretig je het leert.

De Heuvel Op


Wanneer de nieuwe dag begint, zullen we ons afvragen, waar is het licht in de oneindige schaduw? Het verlies dat we dragen, de zee die we doorwaden. We hebben het hol van de leeuw overleefd. We hebben geleerd dat stilte niet altijd vrede is, en dat normen en waarden die zeggen wat “goed”  is niet altijd rechtvaardig zijn. En toch, de dageraad is van ons, voordat we het wisten. Hoe dan ook, we doen het. Hoe dan ook, we doorstonden het en zagen een land dat niet kapot is, maar eenvoudigweg niet af. Wij, de opvolgers in een land en een tijd waar een mager Zwart meisje dat afstamt van slaven en opgevoed door een alleenstaande moeder kan dromen van het presidentschap, en die nu voor hem reciteert. En ja, we zijn bepaald niet volmaakt, bepaald niet vlekkeloos, maar dat betekent niet dat we streven naar een perfecte eenheid. We streven ernaar eenheid te smeden met een doel. Een land componeren uit culturen, kleuren, karakters en menselijke condities. Dus richten we onze blik niet op wat ons uiteendrijft, maar op wat voor ons ligt. We heffen de verdeeldheid op, omdat we weten, voor onze toekomst die eerst komt, moeten we onze verschillen overwinnen. We leggen de wapens neer zodat we elkaar kunnen ontwapenen. We doen niemand kwaad en zoeken harmonie voor iedereen. Laat de wereld, al is het maar één ding, dit zeggen: Dat we zelfs in ons verdriet, groeiden. Dat we zelfs in onze pijn, hoop hadden. Dat we zelfs doodmoe, probeerden. Dat we voor altijd verbonden zijn, overwinnen. Niet omdat we nooit meer zullen verliezen, maar omdat we nooit meer verdeeldheid zullen zaaien. De Schrift vertelt ons een toekomst te zien waarin iedereen onder zijn eigen wijnstok en vijgenboom zal zitten en niemand maakt hen bang. En deze tijd eist van ons, dat we niet door het zwaard winnen, maar door alle bruggen die we bouwden. Dat is de belofte die gloort, de heuvel die we opgaan, als we durven. Het is omdat Amerikaan zijn meer is dan een georven trots. Het is het verleden instappen en hoe dat te repareren. We hebben een kracht gezien die onze natie versplinterd in plaats van verenigt. Het zou ons land vernietigen als de democratie werd uitgesteld. De poging was bijna geslaagd. Maar terwijl democratie tijdelijk kan worden uitgesteld, kan het nooit voorgoed verslagen worden. Op deze waarheid, op dit geloof, kunnen we vertrouwen, en met onze ogen op de toekomst, richt de geschiedenis haar ogen op ons. Dit  is het tijdperk van verlossing. In het begin was er angst. We voelden ons niet voorbereid om de erfgename te zijn van dit angstaanjagende uur, maar daarin vonden we de kracht om een nieuw hoofdstuk te schrijven, om ons 'hoop en gelach' te bieden. Dus terwijl we ons eens afvroegen, ‘Hoe kunnen we de catastrofe overwinnen?’, zeggen we nu, ‘Hoe kon de catastrofe ons ooit overkomen?’ We lopen niet terug naar wat was, maar bewegen naar wat zal zijn: Een gekneusd land, maar heel, welwillend maar gewaagd, fel en vrij. We zullen niet teruggaan of verstoord worden door intimidatie omdat we weten dat onze passiviteit en inertie de erfenis zal zijn voor de volgende generatie. Onze blunders word hun last. Want één ding is zeker: Als we genade mengen met macht, en macht met recht, dan wordt liefde onze erfenis en verandering, het geboorterecht van onze kinderen. Dus laten we een land achterlaten dat beter is dan waarvan we vertrokken. Met elke adem van mijn bronzen borst zullen we deze gewonde wereld tot een wonderbaarlijke wereld verheffen. We zullen herrijzen uit de gouden heuvels van het westen. We zullen herrijzen uit het winderige noord-oosten waar onze voorvaderen de revolutie realiseerden. We zullen herrijzen uit de door meren omgeven steden in de staten van het midwesten. We zullen herrijzen uit het zonovergoten zuiden. We zullen herbouwen, herstellen en verzoenen. In ieder plekje van ons natie, in elke hoek die we ons land noemen, zullen onze mensen, verschillend en prachtig, mishandeld en prachtig verschijnen. Wanneer de dag begint stappen we uit de schaduw, in vuur en vlam, niet bang. De nieuwe dageraad bloeit als we het bevrijden. Want er is altijd licht. Als we maar moed hebben om het te zien. Als we maar moed hebben om het te zijn. ========================================================================= Mijn vertaling van het gedicht uitgesproken door Amanda Gorman bij de inauguratie van president Joe Biden op 20 januari 2021.

Just Sayin’ Wierd.

Op 16 juni 2016 werd Jo Cox doodgestoken door Thomas Mair, een week voor het Brexit referendum. Tijdens zijn daad schreeuwde Blair de wapenkreet van de English Defence League ‘Britain First’. Mair werd veroordeeld als een terrorist en zit levenslang vast. Jo Cox was een fervent tegenstander van Brexit, ze kwam op voor vluchtelingen, vechtend voor de rechten van Palestina en de economie van haar district.
Screenshot 2018-07-01 18.50.16
Op 19 juni 2017 rijdt Darren Osborne in op een groep moslims die een moskee in Londen verlaten. Eén dode en 12 gewonden. Osborne was sterk geïnspireerd door Stephen Lennon (= Tommy Robinson). Kort voor de moord bezocht hij sites waar ook Tommy Robinson, de oprichter van de English Defence League, regelmatig kwam. Daarop besloot hij maar willekeurige moslims te vermoorden.
Op 22 juli 2011 vermoordt Anders Breivik 77 mensen. Hij doodt 69 jongeren van de sociaal democratische partij ongetwijfeld geïnspireerd door de gedachte dat hun geesten door het cultuurmarxisme vertroebeld waren en ze op zouden groeien in de politiek correct linkse elite. Cultuurmarxisme is geen oorlog over woorden, het is complottheorie die rechtse terroristen aanzet tot geweld, wat de Quran doet bij extremistische moslims doen complot-theorieën bij politiek extremisten.
Screenshot 2018-07-01 18.47.40

Na bovengenoemde feiten die goed bekend zijn schrijft in Nederland een journalist een hagiografisch stuk een stuk over Tommy Robinson als held van de Engelse ‘working class’. Voor alle duidelijkheid de meerderheid van de Engelse working class moet niets van Robinson hebben.

Screenshot 2018-07-01 19.14.05
 

Daarvoor schrijft Wierd Duk een artikel over het cultuurmarxisme dat de media en het openbaar bestuur in een linkse greep zou houden.

Screenshot 2018-07-01 19.10.42
De verdediging van Duk is altijd dezelfde, dit is niet mijn overtuiging ik signaleer slechts wat er leeft in de samenleving en schrijf dat op. Kortom de journalist als doorgeefluik. In het geval van cultuur marxisme werkt het niet omdat hij het zelf als verklaring gebruikt in zijn discussies op twitter:
Screenshot 2017-05-08 21.33.44
Hij gelooft dus in de complottheorie van het cultuur marxisme. Het aanhangen van complot theorieën is één van de kenmerken van het oer-fascisme volgens Umberto Eco. Zijn houding tegenover de Islam als een vijfde colonne  is ook structureel, vooral het filmpje in deze tweet kan ik aanbevelen:
Screenshot 2018-07-02 09.01.38
[tweet: https://twitter.com/RJKonrad/status/815102085649797120]
Het is dus een links-islamitisch complot en “daar moeten we van af”. Daarmee is zowel zijn bewondering voor Tommy Robinson alsook het promoten van cultuur marxisme als een links complot in één keer verklaard. Dit is de kern van Duks’ denken.
In zijn strijd tegen het links-islamitisch complot schrikt hij niet terug voor intimidatie van individuele bloggers die nauwgezet en feitelijk correct het extreem-rechts netwerk in kaart brengen. Dit past in het publicitaire beleid van Duk dat streeft naar het normaliseren van het extreem-rechtse gedachtengoed. We moeten zijn manier van denken als ‘de norm’ gaan beschouwen bijvoorbeeld door een extreme club als Erkenbrand op te nemen in het ‘normale’ politieke spectrum
Screenshot 2017-05-01 08.17.30
De grootste krant van Nederland geeft hem paginagrote artikelen om zijn ideeën normaal te maken. In die context moeten we ook onderstaande tweet zien, we mogen Wierd en zijn kompanen niet extreem rechts noemen en ze voor extreem-rechts of xenofoob uitmaken. We zouden over de gevolgen van onze uitspraken moeten nadenken.
Screenshot 2018-07-01 08.53.59
Jo Cox kwam voor haar mening uit en heeft daarvoor de hoogste prijs betaald, vermoordt door een fan van Tommy Robinson. De moslims in Londen waren willekeurige slachtoffers alweer geïnspireerd door Tommy Robinson. De sociaal democratische jongeren in Noorwegen hadden een prachtig leven voor zich maar zijn door een aanhanger van de cultuur-marxistische complottheorie afgeslacht. Journalisten die deze ideeën promoten noem ik extreem-rechts. Vrijheid van meningsuiting weet je nog wel?
Dus je ziet dat ik heb nagedacht waarom ik jou een extreem-rechtse journalist noem, die elke keer wanneer hij op de gevolgen van zijn schrijfsels wordt gewezen wegduikt. Het is geen frame, het is een feit.
 Van mij mag je alles schrijven, maar misschien moet jij eens nadenken over de bijdrage aan het xenofobe en racistische klimaat gecreëerd door jouw publicaties en tweets.
Just sayin’.

De Arrogantie van het Nieuwe Atheisme van VrijLinks

Professor Richard Dawkins Promotes His New Book "Appetite For Wonder: The Making Of A Scientist"

Ik ben atheist en net als ieder mens ben ik als agnost geboren maar net zoals velen ben ik niet als atheist opgegroeid. In het Zuiden van Nederland werd ik opgevoed in een katholiek nest, een zeer katholiek nest. Met een vader die niet kon leven met de uitkomst van het Tweede Vaticaans Concilie en die ik elke vernieuwing in de kerk een verarming vond. Op mijn 25ste heb ik na een lange interne strijd de Katholieke Kerk vaarwel gezegd omdat de paus bij zijn bezoek aan Nederland weigerde homoseksuelen gelijk te behandelen met andere gelovigen. Voor mij was dat in strijd met het geloof en ik heb de kerk nooit meer bezocht, behalve bij huwelijk of begrafenis. Daarna begon de zoektocht naar een alternatief, ik las me een slag in de rondte en vond aanvankelijk veel steun bij Etty Hillesum met haar persoonlijke mythische godsbeeld. Met dat beeld kon ik een deel van de mystiek van het katholicisme behouden, gelovig zijn en toch onafhankelijk. Totdat ik door het lezen Dawkins de onvermijdelijke conclusie trok dat een God als verklaring helemaal niet nodig is. Voor iemand die altijd geloofd heeft is het een grote stap om God los te laten. Ik zag het als koorddansen zonder koord, alle onzekerheid kwam vanaf dat moment op mezelf neer.

Het is niet door het denken van Dawkins waardoor ik mij van het geloof heb losgemaakt, daarbij waren andere factoren doorslaggevend. Twee met name: Als eerste de emancipatie van het katholieke volksdeel in de jaren zeventig in Nederland. Het kabinet den Uyl was een progressief kabinet waarin alle geloven waren verzameld en heeft daar een grote rol in gespeeld. Daarnaast de mogelijkheid die ik als arbeidersjongen kreeg om te gaan studeren. Die twee factoren waren doorslaggevend waardoor ik de ‘peer-pressure’ van mijn katholieke afkomst kon weerstaan en mijn eigen pad kon kiezen. Wanneer atheïsten hadden ingebeukt op het katholicisme zoals ze nu doen op de Islam was ik vrijwel zeker katholiek gebleven want het zou verraad zijn aan mijn afkomst. Emancipatie en acceptatie staan centraal in het vrij kunnen zijn in de maatschappij. De vrijheid van religiekritiek en vooral het oeverloos inbeuken op religie resulteert in polarisatie en verharding en het is zeker niet links.

Daarom heb ik de Dawkins lijn weer losgelaten. Ik was er blij om, omdat Dawkins een misogyne islamofoob bleek die van de wetenschap zijn afgod heeft gemaakt. Het is precies die vorm van atheïsme waar VrijLinks op leunt. De technische vooruitgang in onze tijd gekoppeld aan de groei van wetenschappelijke kennis geeft deze atheïsten een claim op de Waarheid. In die zin zijn ze niet anders dan de katholieke missionarissen die ‘negertjes’ gingen bekeren in Afrika. Ze brachten niet alleen de Westerse cultuur en christelijke waarden met zich mee maar tevens de onbetwistbare Waarheid van het geloof. We weten allemaal waar dit toe heeft geleid. Dawkins atheïsten hebben vaak een ongebreideld vertrouwen in de falsificatieleer van Popper als de manier om de ladder naar de Waarheid te beklimmen, terwijl de meeste fysici wel weten dat de fysica in een gebied is gekomen waar falsificatie geen uitkomst meer biedt. De wetenschappelijke Waarheid is net als God voorlopig nog onvindbaar.

De confronterende stijl van Dawkins die alles wat met geloof te maken heeft belachelijk maakt is contra-productief. Zoals altijd is de dialoog en creëren van begrip voor elkaars standpunten de beste manier om vooruitgang te boeken. Om een dialoog op gang te brengen is emancipatie van de achtergestelde groepen essentieel. De weg naar echte Vrijheid loopt via gelijkwaardigheid niet via confrontatie en inperking van de identiteit.

100 woorden (of iets meer tegen Jan Dijkgraaf) deel 1

De heer Dijkgraaf trekt zich van feiten niets aan. Dat wil ik even laten zien Mark, Hillary en Donald :

Rutte een windvaan (kom dan met bewijzen), hij is een goed debater maar dat mag niet van Jan. Hij buigt zeker niet voor Brussel maar is wel premier van een klein land (maar ja anti-EU stemming is goed voor de marketing, he Jan?). Hij doet zijn uiterste best voor nabestaanden MH17, maar klein land en grotere belangen (wil Jan liever niet zien want Nederland is GROOT). En dat referendum Jan was een RAADGEVEND referendum.

Ik geef jou de RAAD met je onzin te stoppen (hoef je dus niet te doen).

Een anonieme mening is geen mening

Een mening behoort toe aan een individu of aan een groep. Van een anonieme mening (of incognito zoals sommigen die hun IP-adres niet maskeren eufemistisch zeggen) weten we echter niet aan wie deze toebehoort. Sommigen roepen dat anoniem schrijven onder de vrijheid van meningsuiting valt, maar is dat wel waar? Vrijheid van meningsuiting is een burgerrecht, maar gaat deze ook op voor de anonymus die zichzelf niet wenst bloot te geven? Kan iemand die anoniem reageert bovendien wel stellen dat hij een mening heeft? Zij vinden van wel. Ik vind van niet.

In de eerste plaats kunnen we mensen die anoniem reageren niet als burger kwalificeren want om je burgerrechten uit te kunnen oefenen is identificatie vereist. Een persoon die anoniem reageert doet afstand van zijn burgerrechten want hij kan en wil niet aansprakelijk gesteld worden voor wat hij vindt. De anonymus doet afstand van de naam waarmee hij in de maatschappij bekend is en neemt dus niet langer deel aan deze maatschappij maar plaatst zich daar buiten.

Geloofwaardigheid
Een mening is geen argument. Een argument kan geldig of ongeldig zijn onafhankelijk van de persoon die het argument gebruikt. De propositie waarop het argument een reactie is en de logica bepalen de geldigheid van het argument. Maar een argument is geen mening. Een mening is tevens een waardeoordeel en die is relatief en hangt af van de persoon die hem uit. Als deze achter de mening verborgen blijft kan de mening dus niet goed gewogen worden in de discussie. Het maakt immers verschil of een gelovige of een atheïst een opvatting over de scheiding van kerk en staat heeft. Bij het anoniem innemen van een standpunt kan dus iedere mogelijke positie ingenomen worden waarmee de discussie wordt vervuild. De integriteit van de persoon die hem uit speelt namelijk een grote rol bij de geloofwaardigheid. Wederom: een priester die pleit voor seks voor het huwelijk is anders dan een prostituee die hetzelfde beweert. De anonieme mening is in die zin een holle schreeuw, niet verankerd en alleen bedoeld om stemming te maken los van de geldigheid van de argumentatie.

Het probleem is dat de anonymus wel zijn ongenoegen uit maar hieraan geen consequenties verbindt. Zo legde iemand mij uit dat totalitaire regimes door slechts een procent van de bevolking in stand worden gehouden. Het is die kleine fractie die door de absolute heerser bevoordeeld wordt en de meerderheid onderdrukt. Maar de recente ontwikkelingen in Noord Afrika tonen aan dat dit niet waar is. Het is de 99% die wel anoniem en achter de rug van hun hand loopt te klagen over de leider die het systeem in stand houdt. Ze vinden het wel veilig en gemakkelijk om zich achter de grote leider te verschuilen als dat zo uitkomt. Pas op het moment van stijgende voedselprijzen komt die 99% in opstand tegen hun leider . Dan zijn het niet de mensen die anoniem reageren op twitter en hun weblogs die het verschil maken, maar juist de mensen die úit de anonimiteit treden en op een plein gaan staan totdat de dictator weggaat. Dit hadden ze ook al eerder kunnen doen maar pas als de eerste levensbehoefte wordt aangetast wordt de drempel om uit de anonimiteit te stappen genomen.

Kloof tussen politiek en burger
Het is prima als iemand op een weblog anoniem reageert omdat hij anders bang is geen werk meer te krijgen maar besef wel dat het precies die houding is die zorgt dat er niets verandert. Degene draagt op die manier bij aan zijn eigen frustratie en vergroot de kloof tussen politiek en burger waar hij over klaagt. Blijkbaar hebben ze het nodig om vaker dan een keer per vier jaar in het stemhokje hun opvattingen te delen, maar is het kennelijk ook teveel gevraagd om hun broodwinning ervoor op te offeren net als hun comfortabele bestaan in een wereld die niet precies is zoals zij dit willen. Het is dan ook erg flauw om mij te verwijten dat ik alleen maar geaccepteerde meningen ventileer en daarom het publiek mijn mening kan geven.

Inmiddels zijn vrijwel alle standpunten in Nederland acceptabel (met uitzondering van racisme, discriminatie en Holocaustontkenning) want door dit kabinet is ook de PVV salonfähig gemaakt. Je wilt niet met je mening geconfronteerd worden, roept graag wat radicaals op een verjaardagsfeestje, in de kroeg of anoniem op internet maar liever niet daar waar het echt verschil maakt: in het openbaar. Wat dat betreft heeft iedere vrouw in Nederland met een hoofddoekje (vrijwillig of gedwongen) meer lef dan alle mensen die anoniem reageren bij elkaar.

Eerder gepost op 6 april 2011 op dejaap:

http://www.thepostonline.nl/2011/04/06/een-anonieme-mening-is-geen-mening/

De Regels van Matthijs

Zondag eindelijk "De Regels van Matthijs" gezien, eerder was het me niet gelukt om de documentaire op te nemen. Gelukkig bood Uitzending Gemist uitkomst. Het is een prachtige film over een intelligente autistische man. Hij legt mooi uit wat autisme is: een autist neemt een heel klein stukje van de wereld en gaat daar heel diep op in. Ter illustratie hield hij zijn handen verticaal voor zijn gezicht en sneed zo het denkbeeldige plakje uit de werkelijkheid. Wanneer een autist zich focust op de jaartallen dan loopt hij daar in zijn hoofd zo naar toe. 1196, de deur gaat open en daar is alles wat er in dat jaar gebeurd is. Zo zal een autist die zich beperkt tot de getallen alle getallen ‘kennen’, er naartoe kunnen lopen en meteen zien: dit getal is deelbaar door 12 of dit getal is niet deelbaar en dus een priemgetal. Fascinerend beeld.

Daardoor realiseerde ik me dat ik een soort van anti-autist ben. Ik heb precies de omgekeerde handicap, ik focus me niet op een klein deel van de wereld maar waaier telkens uit. Ik ben nieuwsgierig naar alles wat achter de horizon ligt. Daardoor weet ik van heel veel, een heel klein beetje en kom ik net als de autist chronisch tijd tekort. De autist omdat zijn reeks van jaartallen, cijfers of liedjes nooit ophoudt, oneindig is. Ik omdat ik door blijf zoeken tot aan de Big Bang toe en liefst nog daarvoor (onmogelijk). Maar wat ik doe is normaler. Echt normaal is het pas wanneer je een selectie uit de werkelijkheid neemt en je daartoe beperkt, een normaal mens neemt een stukje uit de wereld dat precies aansluit bij wat zijn verstand aankan, niet meer en niet minder.

Matthijs sneed nog een diep filosofisch thema aan in de documentaire. Hij zei: Kleine deeltjes atomen en dergelijke zijn niet de oorzaak waarom wij bestaan, nee ze zijn een gevolg van de mens. Onze zintuigen zijn noodzakelijk gelimiteerd door de fysica waarin wij leven en kunnen daarom nooit de volledige werkelijkheid waarnemen. Ik weet niet wat voor boeken Matthijs allemaal leest maar voor mij komt dit standpunt dicht in de buurt van het ‘idealisme’. Het idealisme heeft als uitgangspunt dat quarks en atomen niet echt hoeven te bestaan. De wetenschap gebruikt deze begrippen om de werkelijkheid te verklaren en zolang ze voldoende verklaring bieden nemen we ze voor waar aan. We zijn als mensheid wel in staat om metingen te doen zoals met de Large Hydron Collider en te voorspellen wat er gebeurt maar niemand heeft ooit een quark of atoom gezien. De tegenwerping dat elektronenmicroscopen wel degelijk molecuulroosters zichtbaar maken wordt verworpen omdat het beeld wat we zien geconstrueerd wordt door een apparaat. De meting komt tegemoet aan de verwachting die we van de werkelijkheid hebben maar die hebben we gewoon zelf gecreëerd. Dit ligt heel dicht aan tegen de filosofische visie van Matthijs. Het standpunt van de idealisten is voor de echte wetenschappers, die ‘realisten’ zijn zeer vervelend, maar het blijkt zeer moeilijk te weerleggen. Realisten, de tegenhangers van de idealisten gaan ervan uit dat alle deeltjes die uit de natuurkundige theorie naar voren komen werkelijk bestaan. Dus de bosonen, fotonen en quarks zijn reëel en niet slechts een verklaring van de werkelijkheid. De Realist zegt juist zij verklaren de werkelijkheid omdat ze bestaan. De Idealist zegt ze verklaren wel de werkelijkheid maar meer ook niet. De werkelijkheid is onkenbaar.

Die ene opmerking van Matthijs zette me aan het denken. Welk van deze twee posities: het Idealisme of het Realisme sluit nu het best aan bij een religieuze levenshouding? Van onze fervente atheïst Richard Dawkins weten we dat hij een zogeheten naturalist is. Dit is een zeer extreme vorm van het realisme die stelt: alleen dat wat door de wetenschappelijke methode aangetoond kan worden bestaat, de rest is onzeker of erger nog bijgeloof en een vaag verzinsel. Maar uit bovenstaande moeten we concluderen dat deze positie dus aanneemt dat bosonen en quarks daadwerkelijk bestaan ook al zullen we nooit in staat zijn om een boson als ruimtelijk object zichtbaar te maken. Op dat niveau is zelfs de naturalist dus een gelovige. Al zal de naturalist zelf natuurlijk het ‘meten is weten’ adagium aanhangen. Maar helaas is met goede argumentatie dit standpunt aan het wankelen te brengen, want meten heeft maar al te vaak elementen in zich van de "self fullfilling prophecy". Iets wat filosofen zoals Bas van Fraassen uitstekend weten te onderbouwen.

Erger nog het naturalisme komt waneer het aankomt op de kwantum fysica serieus in de problemen. Kwantum fysica kent het zogeheten superpositie probleem. Schrodinger heeft met de bekende analogie van de kat aangetoond hoe onmogelijk dit verschijnsel is: in een status van superpositie moet de kat tegelijkertijd dood-en-levend zijn. Onmogelijk dus. Op het moment van meting is de kat altijd of dood of levend. De oplossing die de realisten hiervoor gebruiken is om te stellen dat het dood/levend zijn een aparte status is die op het moment van observatie verdwijnt. In kwantum termen zeggen de natuurkundigen dat de golffunctie instort. Dat is toch iets vreemds want daarmee zeggen de naturalisten impliciet dat de golffunctie niet waarneembaar is. Dus ergens op de bodem van de natuurkunde ligt een niet waarneembare entiteit die vervolgens het waarneembare voortbrengt. Einstein had hier terecht grote moeite mee.

Er zijn ook lezingen die vasthouden aan de realiteit. Eén zo’n voorbeeld is de ‘vele-werelden-hypothese’ Die stelt: op het moment van waarnemen splitst zich een nieuwe realiteit af. Eén waarin de kat leeft en een andere waarin de kat dood is. Dus elke keer wanneer wij als mensen een deeltje in superpositie tot een verklaring dwingen ontstaat er een nieuwe werkelijkheid. Moeilijk om aan te nemen. Het voert te ver om alle mogelijke opties hier door te spreken maar duidelijk is wel dat de realisten hier een serieus probleem hebben.

De idealisten daarentegen niet. Zij stellen immers heel eenvoudig dat die golffunctie een vehikel is waarmee we onze werkelijkheid kunnen verklaren. Die golffunctie hoeft helemaal niet te bestaan, zolang de voorspellende kracht in stand blijf voldoet ze. Daarmee zijn de idealisten in wezen de ware atheïsten onder de natuurkundigen. Ze geloven nergens in, niet in de golffunctie, niet in bosonen, niet in atomen. Zolang wetenschappelijke theorieën een verklaring geven voor onze werkelijkheid zijn ze afdoende, de werkelijkheid zelf doet er niet toe. Precies wat Matthijs ook zei: atomen en moleculen zijn een gevolg van de mens. Een zeer diepe filosofische opmerking van een buitengewoon intelligente autist. .

Jammer dat dit autisme er tevens voor zorgt dat hij zijn leven beëindigd heeft, anders zou hij aan de idealisme/realisme discussie ongetwijfeld een waardevolle bijdrage kunnen leveren. Juist omdat hij door zijn eigen geest gedwongen werd om zo dichtbij de problematiek te blijven.