Bert Brussen, Europa en Tolerantie?

AVRO VML 27 September

Op vrijdag 27 september 2013 even na vier uur sta ik voor het verkeerslicht in Groningen en hoor ik Jan Mom in @AvroVML Bert Brussen aankondigen: “Straks Bert Brussen over dreigende tolerantiewetten en twitterterreur.” Meteen ben ik alert, hier gaat hij teruggrijpen op het onzinstuk van @Ananninga eerder die week op @GeenStijl waarin ze een lobbystuk bracht alsof het Europese Wetgeving betreft. Een blog dat snel en kundig werd gefileerd door @FlorisPasdeLaban. Daarom twitter ik meteen:

Ik weet niet of Jan Mom mijn tweet heeft gelezen, zal mezelf niet teveel eer toekennen maar hij maakte het Bert tijdens zijn item niet gemakkelijk. Bert schutterde hoorbaar omdat hij niet kan beantwoorden hoe dit stuk in een Europese Wet zou worden omgezet en wanneer erover gestemd zal worden. Voor de duidelijkheid: Het betreffende stuk is een voorstel van een NGO die zich “European Council on Tolerance and Reconciliation” noemt en die sterke Israëlische invloeden kent. Het lobby-stuk is in Oktober 2012 (bijna één jaar geleden) in aanwezigheid van de Voorzitter van het Europees Parlement gepresenteerd. Het is geen EU wet, het is zelfs geen voorstel tot wet en de EU zal er waarschijnlijk nooit over stemmen.

Na afloop wijs ik hier in een drietal tweets nog even fijntjes op:

En tot slot:

Overigens kende ik dit platform over tolerantie ook niet maar het was een kwestie van 5 minuten googelen. Hoeveel werk mag research eigenlijk kosten of gaat de anti-Europa boodschap boven alles en is de echte inhoud van geen belang?

Advertisements

Hufters zijn het!!

Hufter (Van Dale) : ‘iemand die aan de galg hoort’ (van ‘huchten = hangen);
onbehouwen persoon; synoniemen: boerenkaffer, kinkel, lomperik, pummel; schoft.’

In 1 korte tweet had ik het huftermanifest al snel gekarakteriseerd: het rammelt aan alle kanten, geen logica, verwart wetenschap met hufterigheid en.. het is een fatsoenlijk stuk! Vooral dat laatste valt meteen op, voor een een stuk op geenstijl is het een buitengewoon fatsoenlijk stuk. Vorm en inhoud zijn in dit geval geen geheel.

Nu moet ik natuurlijk erg oppassen met dit manifest want het zal wel ironisch bedoeld zijn en dan loop ik het risico om er volledig naast te zitten met mijn commentaar. Het moet dus wel ironie zijn dat in een poging om hufterigheid in een historisch perspectief te plaatsen  de schrijver wetenschappers als Copernicus, Columbus en Darwin opvoert als hufters. Omdat zij wetenschappelijke theorieën verdedigden tegenover het machtige Christelijke geloof. In de huidige tijd vinden deze dappere geleerden hun evenknie in een persoon als Richard Dawkins, die onlangs bij het bezoek van de paus aan Engeland nog een prachtige toespraak hield. Een emotioneel, heftig, eloquent en op feiten gebaseerd verhaal, zo hebben Copernicus, Columbus en Darwin zich ook altijd geweerd van hufterigheid is hier geen sprake. Bij historische hufters denk ik aan Caligula, Dzjengis Kahn, Stalin en vooruit op verzoek een Godwin: Hitler maar niet aan wetenschappers en ontdekkingsreizigers.

De ironie wordt verder doorgevoerd als ‘de redactie’ ons uit gaat leggen waar die hufters nu eigenlijk voor staan. Ineens ontstaan er dan referenties naar de hippietijd. Ik heb echt drie keer moeten lezen voordat ik het kon geloven want ik citeer: “Verhuftering is The Beatles oprichten en haar tot over de oren laten groeien. Verhuftering is de minirok uitvinden. Verhuftering is baas zijn in eigen onderbuik. Verhuftering is zeggen wat je vindt omdat je leeft in een land waarin dat kan en mag. Verhuftering is je niets aan trekken van de kritiek of de complimenten van anderen. Verhuftering is een roadtrip door het land van onbegrensde mogelijkheden.”

De generatie van “love en peace” van “tolerantie ten opzichte van alles wat verboden was, drugs, drank, homoseksualiteit, de samensmelting van de rassen als hoogste ideaal” dient als inspiratiebron voor onze hedendaagse hufters. En als muzikale voorbeeld nemen we dan de Beatles, dat brave popbandje uit Liverpool waarvan de enige levende voorman Paul McCartney een idealistische veganist is die sombere klassieke muziek schrijft. Had dan minstens de Rolling Stones, the Who of nog beter the Sex Pistols (da’s mijn generatie) gekozen als je het toch over muzikale hufters hebt. De zichzelf tot babyboom basher benoemde redactie vindt dus inspiratie in de babyboom generatie de Founding Fathers van de verzorgingsstaat. Misschien is deze ommekeer te danken aan onze nieuwe regering die volzit met babyboomers die zich aan het einde van hun carrière nog wensen te verzekeren van een ministerpensioen en wat commissariaten. Een regering die perfect in staat lijkt om de door de babyboomers zo zorgvuldig opgebouwde verzorgingsstaat tot de grond toe af te breken. De uitkeringen zullen lager worden, het pensioenstelsel wordt onderuit gehaald door het overnemen van een zwak AOW akkoord en de zorgsector wordt door structurele onderfinanciering ondermijnd. Een regering waar onze hufters toch stiekem wel bewondering voor hebben omdat ze de Wilders agenda overnemen, linkse hobby’s frustreren en  hun best doen om natuur & milieu om zeep te helpen.

Ondertussen werken onze hufters er hard aan om in het centrum van de macht te komen. De best gelezen krant van Nederland, het blog geenstijl, hebben ze al. Een hufter heeft geen behoefte aan feiten en onderbouwde opinies en wil vooral niets weten van de achtergronden van het nieuws. Ze hebben hun eigen TROS opgericht en ook hun eerste aanstormende politicus zit klaar. Deze laatste vond het nodig om deze letterlijk misselijkmakende webpage aan Femke Halsema te twitteren. En nu niet gaan zeggen dit gaat te ver hufters! Wie hufterigheid zaait zal klootzakken oogsten. Dit is een direct gevolg van jullie pleidooi voor hufterigheid.

Als de babyboomgeneratie zijn laatste adem uitblaast ligt de verzorgingsstaat op de schroothoop en als het laatste lid van de huftergeneratie het tijdige voor het eeuwige verwisselt dan staat het water tot aan Utrecht, is Frankrijk een woestijn en is onze wereld onleefbaar geworden. Want één ding staat vast overde schrijvers van het huftermanifest en hun aanhang: Hufters zijn het!!

De vrijheid van meningsuiting is een wapen

Vrijheid van meningsuiting is niks nieuws, het is waarschijnlijk in de Atheense democratie ontstaan. De wikipedia vermeldt dat de eerste keer dat de vrijheid van meningsuiting formeel is uitgeroepen door kalief Umar in de zevende eeuw, een moslim dus. Het begrip stond vervolgens model voor de academische vrijheid in Europa. Dat is misschien even wennen voor Geert Wilders.

Publicisten en journalisten op internet en twitter die hun mond vol hebben over de vrijheid te mogen zeggen wat ze denken zijn niet zulke radicale vernieuwers als ze wellicht denken. Het principe is al eeuwenoud en ligt verankerd in de Universele Rechten van de Mens (artikel 19). De discussie gaat erover of het een absolute vrijheid is, voorstander van deze opvatting menen dat tornen aan de de vrijheid van meningsuiting zal eindigen in censuur. Maar bij iedere meningsuiting maak je bewust of onbewust een waarde afweging: realistisch gesproken is elke uiting in elke maatschappij onderhevig aan enige vorm van inperking: een verbod op kinderporno zal niemand bestrijden.

Het grootste verschil is dat internet een mondiaal publiek de mogelijkheid biedt een mening te publiceren. Hierdoor kunnen de uitingen vaak directer, groffer en zelfs emotioneel zijn. Zo wordt een ‘tweet’ eerst gelezen door de volgers en kan vervolgens via retweets bij iedereen terechtkomen. Ook kan een tweet worden overgenomen door een website wat weer tot hele andere problemen kan leiden. Kortgezegd internet heeft vrijheid van meningsuiting genivelleerd. Moest je een eeuw geleden een aristocraat, een schrijver of journalist zijn om je mening verder te krijgen dan je eigen gemeenschap nu kan iedere idioot met een iphone zijn mening de wereld inslingeren. Waar deze zelfde mening in de meeste gevallen genegeerd wordt maar ook kan doordringen tot het brede publiek.

De verruwing in de openbare meningsuiting heeft een aantal negatieve effecten. Er zullen meer mensen onnodig gekwetst worden door de manier waarop bepaalde meningen worden geuit. Je kunt bijvoorbeeld zeggen “de islam heeft zich niet aangepast aan de eisen van de 21e eeuw” maar je kan ook zeggen “de islam is een achterlijke godsdienst”. Beide uitingen hebben dezelfde achtergrond, vertegenwoordigen dezelfde mening. De tweede manier is duidelijk kwetsend, onder de gordel zo te zeggen. Dit is ook een kenmerk van populaire twitteraars en bloggers, ze geven niet alleen een mening maar doen dit vaak op onnodig harde wijze. Nadeel hiervan is dat er geen dialoog zal ontstaan maar daarin zijn ze niet geïnteresseerd. Ze willen enkel hun mening, zo ongenuanceerd mogelijk de wereld in schreeuwen. De groepen die door deze opmerkingen gekwetst worden zijn veelal niet in staat om zich te verdedigen en zij die dit wel kunnen worden geblokt. Het risico van deze schreeuwers is niet alleen het ontbreken van een dialoog maar ook dat er stemmen op zullen komen die deze groepen gaan verdedigen door wetgeving. Zo snoeren ze uiteindelijk zichzelf de mond.

Een ander nadeel van dit schreeuwen is dat het wapen wat de vrijheid van meningsuiting was, effect verliest. We raken zo gewend aan die stortvloed van ruw en onzorgvuldig geformuleerde meningen dat ze niet meer gehoord zullen worden. Als de wet ze niet verbiedt dan zullen ze vanzelf ten onder gaan in het gekrakeel dat internet heet. Hoe we meningen die ertoe doen hoorbaar moeten maken zou ik niet weten, een opiniestuk is vaak al te lang, een blog mag niet meer dan 1500 woorden hebben, een tweet slechts 140 karakters. Zo staat iedereen schreeuwend tegenover elkaar zonder verder te komen. Ook dit is een bedreiging voor onze democratie want als niemand meer luistert ligt de weg naar geweld open, dan snijden we elkaar de keel af in plaats van dit te twitteren.

Deze verruwing valt binnen de vrijheid van meningsuiting en de enige manier om dit tegen te gaan is door zelf als internetgebruiker niet mee te gaan in deze woordinflatie. Het legt een zware last op met name de professionele schrijvers en publicisten om pakkend en origineel te formuleren zonder mee te doen aan het schreeuwen. Terug naar een beschaafd publiek debat waarin de scherp geformuleerde mening weer een wapen is dat wordt gehoord.